Bez kategorii

Jak przechowywać ziemniaki, aby nie chorowały?

Ziemniaki to gatunek rośliny należący do rodziny psiankowatych. Nazwa „ziemniak” odnosi się do całej rośliny, jak i do jej jadalnych, bogatych w skrobię bulw pędowych, z powodu których ten gatunek uprawia się na skalę masową. Więc jak przechować ziemniaki, aby nie chorowały?

Źródlo: pixabay.com
Takie ziemniaki odmian późnych wykopywane są zazwyczaj pod koniec lata, gdyż są przeznaczone do przechowywania na zimę. Najpopularniejsze sposoby to przechowywanie ziemniaków w piwnicy, przechowalni bądź w kopcu na terenie ogrodu. W tym artykule powiem, który z tych sposobów jest najlepszy, jakie warunki przechowywania należy im zapewnić itd.
Zatem jeśli chcemy przechowywać ziemniaki na zimę, należy im zapewnić odpowiednie warunki, w jakich bulwy będą składowane. I tak oto odpowiednia temperatura przechowywania ziemniaków przeznaczonych do celów spożywczych to 7 – 10 stopni Celsjusza. Wskazana jest również wysoka wilgotność powietrza w pomieszczeniu przechowalniczym, która wynosi 90 % i brak dostępu światła oraz dobra wentylacja. Właśnie w takich warunkach ziemniaki możemy przechowywać przez okres kilku miesięcy.

PRZECHOWYWANIE ZIEMNIAKÓW W PIWNICY LUB PRZECHOWALNI

Przechowywanie ziemniaków w piwnicy bądź przechowalni to najpowszechniejszy spotkany sposób. W warunkach amatorskich w piwnicy lub przechowalni udaje się przechować ziemniaki przez czas do 6 miesięcy. W tych miejscach najłatwiej zalecany zakres temperatur 7 – 10 stopni Celsjusza, wysoką wilgotność powietrza 90 – 95 % oraz brak dostępu światła. Takie ziemniaki przechowywane w piwnicy lub przechowalni składujemy w skrzyniach albo w przewiewnych workach z płótna lub siatki.
Źródło: pixabay.com

PRZECHOWYWANIE ZIEMNIAKÓW W KOPCACH

Możliwe jest też przechowywanie ziemniaków w kopcach na terenie ogrodu. W tym przypadku wykopuje się w ziemi dół o głębokości 60 cm do 1 m i tyle samo szerokości. Zaś długość takiego kopca dopasowujemy do naszych potrzeb, czyli ilość przechowywanych ziemniaków. Najlepiej, gdy taki kopiec wykopany jest w ziemi lekkiej, przewiewnej i w miejscu nie narażonym na zalewanie, by nasze ziemniaki w kopcu nie gniły. Na dnie kopca, w którym chcemy przechować ziemniaki układamy warstwę cienkich gałęzi, a na to liście i słomę.Na takiej izolacji śmiało można układać ziemniaki. Na ułożone ziemniaki również układamy warstwę liści i słomy, a następnie całość przysypujemy ziemią, by powstał kopiec. W miarę obniżenia się temperatury dobrze byłoby zwiększać liczbę warstw ochronnych.

CHOROBY ZIEMNIAKÓW

Pamiętajmy o tym, że warunki przechowywania ziemniaków muszą być odpowiednie. W przeciwnym razie grozi im wiele chorób. Chorobą tym sprzyja np., zbyt wysoka temperatura przechowywania, jak również wysoka wilgotność powietrza. Dlatego też w miejscach, w których ziemniaki są przechowywane, duże straty może powodować rozwój chorób, takich jak: zaraza ziemniaczana, mokra i mieszana zgnilizna, sucha zgnilizna, fomoza i parch srebrzysty.
  • Zaraza ziemniaka
Na porażonych bulwach można zaobserwować lekko wgłębione, szaro – ołowiane plamy, które w miarę rozwoju infekcji stają się coraz wyraźniejsze, a miąższ w tych miejscach zamiera. Do infekcji najczęściej dochodzi pod koniec okresu wegetacji na plantacjach, na których nie prowadzono ochrony przeciwko tej chorobie lub prowadzono ją nieodpowiednio. Porażeniu bulw przez zarazę sprzyja również zbyt płytkie sadzenie, (odpowiednia głębokość 8 – 10 cm) i niewłaściwe uformowanie redlin (stosowanie obsypników z urządzeniami do profilowania redlin do ostatniego obsypywania zapobiega infekcji bulw). Stosowanie szerokich rzędów -75 cm a nawet 90 cm nie sprzyja rozwojowi zarazy ziemniaka. Bardzo ważna jest dobra chemiczna ochrona dostosowana do podatności odmian oraz warunków pogodowych. Właściwe przygotowanie plantacji do zbioru, stosowanie chemicznej desykacji na 2 – 3 tygodnie przed planowanym zbiorem znacznie obniża porażenie bulw przez tę chorobę. Bardzo duże znaczenie na rozwój tej choroby w czasie przechowywania ma odpowiedni zbiór ziemniaków. Powinien być przeprowadzony w sposób minimalizujący mechaniczne uszkodzenia, a ponadto w warunkach suchych i o ile to możliwe w temperaturze ponad 10 stopni Celsjusza. Ziemniaki przeznaczone do długotrwałego przechowywania powinny być przebrane i wolne od wszelkich bulw uszkodzonych oraz z objawami chorobowymi. Bulwy przed złożeniem do przechowalni lub kopca należy pozostawić w suchym i przewiewnym miejscu, aby był czas na odparowanie nadmiaru wody oraz zabliźnienie się drobnych uszkodzeń mechanicznych.
  • Sucha zgnilizna
Na powierzchni porażonej bulwy występują ciemnobrunatne plamki o koncentrycznym wyglądzie. Miąższ w tych miejscach mięknie i zapada się. Rozwijający się proces gnilny stopniowo opanowuje całą bulwę, która wysycha i ulega mumifikacji. Powstaniu choroby sprzyjają wszelkiego rodzaju uszkodzenia skórki powstałe w czasie zbioru, transportu i sortowania bulw. Podwyższona koncentracja CO2 i wilgotność względna powietrza 50 – 70% w okresie przechowywania sprzyjają również rozwojowi tej choroby. Zapobieganie polega na sadzeniu zdrowymi sadzeniakami i przeprowadzeniu zbioru dojrzałych bulw w suchych warunkach, unikaniu powstawania uszkodzeń mechanicznych w czasie zbioru, transportu i sortowania, stwarzaniu odpowiednich warunków w czasie przechowywania a szczególnie nie należy dopuścić do obniżenia wilgotności poniżej 85%.
  • Mokra zgnilizna
Na porażonych bulwach można zaobserwować najpierw ciemnobrunatne plamy, pod którymi miąższ ulega procesowi gnilnemu, rozmiękcza się i bulwy ulegają rozpadowi. Rozwojowi infekcji sprzyjają wszelkie mechaniczne uszkodzenia i występowanie na plantacji roślin ziemniaka z objawami czarnej nóżki (przeprowadzać selekcję negatywną). Ponadto występowaniu choroby sprzyjają częste opady w okresie wegetacji. Należy unikać uprawy ziemniaków na glebach zbyt ciężkich oraz w miejscach, gdzie ryzyko występowania zastoin wodnych jest duże. Zbiór ziemniaków należy przeprowadzać w suchych warunkach i ograniczać uszkodzenia mechaniczne. Bulwy przeznaczone do przechowywania powinny być przebrane i osuszone, aby umożliwić zabliźnianie się skórki.
  • Zgnilizny mieszane
W okresie przechowywania bardzo rzadko dochodzi do rozwoju zgnilizny bulw spowodowanej tylko przez jednego patogena. Składowanie w nieodpowiednich warunkach dużych ilości ziemniaków ułatwia porażanie bulw przez kilka chorób jednocześnie, np. zarazę ziemniaka oraz suchą i mokrą zgniliznę.
Źródło: pixabay.com
  • Parch srebrzysty
Na powierzchni bulwy występują brunatno ołowiane nieregularne plamy wielkości od kilku do kilkunastu milimetrów. W miarę rozwoju choroby plamy nabierają zabarwienia srebrzystego. Zniszczenie przez grzyba komórek skórki powoduje, że bulwy takie szybciej tracą wodę oraz są bardziej narażone na infekcje wtórne przez inne patogeny. Choroba rozwija się szybciej w warunkach zbyt wysokiej wilgotności i podwyższonej temperatury w okresie przechowywania. Bulwy silnie porażone przez parcha srebrzystego nie nadają się do stosowania jako sadzeniaki. Zapobieganie polega na używaniu do sadzenia zdrowych sadzeniaków. Temperatura w czasie przechowywania poniżej 30 stopni C hamuje rozwój choroby. Dla ochrony przed parchem srebrzystym cennego materiału sadzeniakowego w okresie przechowywania można zaprawić bulwy. Zaprawa ogranicza rozwój parcha srebrzystego, ponadto działa hamująco na rozwój suchej zgnilizny w okresie przechowywania.

One Comment

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *